Społeczność i autorzy Galerii
Autorki i autorzy wystawiający w Galerii
Poniżej w kolejności pojawiania się, prezentujemy autorki i autorów fotografii prezentowanej a w witrynie Galerii na izerskim wzgórzu, gdzie prezentuje się tylko jedną fotografię wybraną w głosowaniu w danym czasie.
W tm miejscu możemy dowiedzieć się więcej o osobie, która wykonała zdjęcie, poznać jej podejście do tematu i zobaczyć więcej jej zdjęć.
Pierwsze cztery pozycje to osoby zaproszone do wystąpienia prezentacji swoich prac na inauguracji Galerii Panorama Izerska, 9 maja, 2006 roku.
Himalaistka, matka dwóch córek. Realizuje projekty fotograficzne na zamówienie oraz własne. Ma za sobą projekt literacko-fotograficzny „Dzieci na A”, przedstawiający dzieci z diagnozą autyzmu.
czytaj więcej
W 2017 wyróżniona w szóstej edycji ogólnopolskiego konkursu „Portret 2017”, za wrażliwość, oniryczny klimat i mroczny romantyzm.
W marcu 2023 roku w galerii PAUZA w Bielsku-Białej powstała wystawa „Sztuka opowiadania – Iranki” zainspirowana tragiczną śmiercią Mashy Amini i trwającymi protestami przeciwko dyskryminacji kobiet w Iranie, a równocześnie doświadczeniem podróży po tym kraju.
Od roku 1999 jest związana z KOLOSAMI Ogólnopolskimi Spotkaniami Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów – największą imprezą podróżniczą w Europie, która co roku odbywa się w Gdyni. Na początku jako uczestniczka Spotkań, potem nagradzana, a następnie prowadząca galę honorową, od paru lat zasiada w jury konkursu fotograficznego „FotoGlob”.
Obecnie działa w Ambulatorium Ulicznym MiserArt (pierwszej w Polsce inicjatywie łączącej metodę streetwork z usługami medycznymi), jako streetworkerka medyczna i fotoreporterka, dokumentując osoby w kryzysie bezdomności. Wchodzi w żywą relację ze światem, który odsłania. Ze zbiorów fotografii z ulicy powstała wystawa „BERZAX – ciało bezdomności”, która jest wizualnym oraz tekstowym zapisem ze spotkań z Innymi, wykluczonymi – osobami dotkniętymi bezdomnością i ze wszech stron zmagającymi się z odrzuceniem.
Fotografie Sylwii prowadzą odbiorczynie i odbiorców pod skórę miasta, w miejsca nieoczywiste, gdzie pomimo trudnych warunków żyją osoby, które swoją odrębnością budzą niepokój. Jej bardzo subiektywne i empatyczne spojrzenie objawia się niesamowicie mocnymi i głębokimi fotografiami.
Jej fotografie wykorzystywane są jako obrazy w poezji, literaturze, muzyce oraz mają wartość dokumentalną i fotoreporterską.
Członkini Związku Polskich Artystów Fotografików.
Na co dzień dokumentuje życie swoje i swoich córek. Jest świadkiem, cichym, uważnym, niezmiennym. Zajmuje się fotografią cyfrową i analogową.
Roland Okoń rocznik 1973, studiował architekturę na Politechnice Wrocławskiej, a później na TU Delft w Holandii. Z zamiłowania muzyk, kompozytor i autor tekstów. Profesjonalnie fotografią zajmuje się od roku 2008. Jego prace można było zobaczyć na wystawach
czytaj więcej
indywidualnych i zbiorowych we Wrocławiu, Warszawie, Krakowie, Pradze, Berlinie, Monachium, Trieście, Londynie i Nowym Jorku. Jest laureatem wielu konkursów fotograficznych m.in. Urban Photo Awards, Viva Photo Awards oraz dwukrotnie Playboy Fotoerotica. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Jest autorem kilku filmów dokumentalnych o fotografii ulicznej, które można zobaczyć na jego kanale na YouTube „Szkiełko i Okoń”. Prowadzi znaną we Wrocławiu autorską galerię fotografii OKO. Organizator wielu plenerów fotograficznych oraz wydarzeń kulturalnych, kurator wystaw, współorganizator festiwali fotograficznych. Był członkiem jury Międzynarodowego Festiwalu Fotografii TIFF oraz Rady Artystycznej Festiwalu Święto Fotografii. Jako manifest swoich przekonań od roku 2015 wydaje autorski kalendarz promujący wegetarianizm i weganizm.
Więcej na stronie internetowej www.rolandokon.com
Jacek Jaśko ur. 1955 w Jeleniej Górze, mieszka w Pradze i w Kopańcu u stóp Gór Izerskich i Karkonoszy. Fotograf, dziennikarz. Wykształcenie artystyczne w Wyższym Studium Fotografii w Jeleniej Górze. Międzynarodowa działalność wystawiennicza. Kilkakrotne wyróżnienia
czytaj więcej
na Biennale Fotografii Górskiej w Jeleniej Górze.
Ważniejsze wystawy indywidualne
2020, Chodząc, Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra
2020, Karkonosze. Z Pamięci, Mikavka Gallery, wystawa towarzysząca XXI Biennale Fotografii Górskiej, Jelenia Góra
2017-18, Dialog obrazów, Polsko-Gruziński Festiwal Kultury, Galeria Foto-Gen Wrocław i Contemporary Art Space Batumi, Gruzja
2017, Czas, Galeria BWA Jelenia Góra und Oblastni Galerie Liberec
2015, Jelenia Góra. Pamięć Miasta. Kilińskiego, 15.02.2000, Galeria KORYTARZ, Jelenia Góra
2010, Obrazki z Prowincji, Alte Wasserkunst, Budziszyn (D)
2009, Obrazki prowincjonalne, Galeria KLATKA, Lwówek Śląski
2006, Pamiątka z Karkonoszy. Fotografia-nowe media, Galeria BWA, Jelenia Góra
2003, Karkonosze – Niepamięć, Muzeum Sportu i Turystyki, Karpacz
2002, Spichlerz pamięci, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Hunfeld (D)
Wybrane wystawy zbiorowe
2021, State of mind(s), Photo-Days Batumi, Gruzja
2017, Miejsce, Galeria BWA Jelenia Góra,
Oblastni Galerie Liberec (CZ)
2016, Dolny Śląsk w tworzeniu. Silesia Art Biennale 2016, Galeria Foto-Gen, Wrocław
2014, Karkonosze – fotografia hand made, Galeria N, Jablonec n/Nisou i Galeria Pałacu Staniszów
2006, Fotografie, KuK Monschau, Fotografie Forum Aachen (D)
2005, Okruchy Pamięci, Kleine Galerie, Weißwasser (D)
2004, Obrazki stąd, Galeria Za Miedzą,
Lubomierz
1999, Wspaniały Krajobraz. Artyści i kolonie artystyczne w Karkonoszach w XX wieku, Muzeum Okręgowe Jelenia Góra i Kreuzberg Museum Berlin
Jolanta Ponton — pierwsze polskie dziecko z probówki (1967)
1972 – ukończyła 4 klasy elitarnej szkoły podstawowej dla pracujących (świadectwo z czerwonym piskiem)
1973 – lider dziecięcej komórki ORMO
1977 – obejmuje dowodzenie ochotniczym hufcem pracy i wsławia się
czytaj więcej
organizacją akcji „azbestowe ciepełko w każdym domu”
1979 – Państwo* zezwala Jolancie na wejście w związek nieformalny z Józefem Mengele (drugim polskim dzieckiem z probówki – chłopcem tragicznie uwięzionym w ciele zjawiskowo pięknej kobiety)
1984 – dziwne potomstwo Jolanty i jej oszałamiająca kariera zwraca na nią fale zawiści, pojawiają się szkalujące głosy posądzające Jolantę Ponton o udział w zdegenerowanych formacjach artystycznych, takich jak Kormorany czy LuXsus
1985 – ujawnia się monstrualne alter ego Jolanty, prokuratura ujawnia, że surowcem do produkcji chrupek w fabryce Jolanty Ponton jest jej rodzone lawinowo potomstwo
1986 – Jolanta dobrowolnie poddaje się bezinwazyjnemu usunięciu płatów czołowych co zapewnia jej stanowisko doradcy rządu do spraw realizacji pauperyzacji społecznej
1989 – rozwijane od dzieciństwa eksperymenty masobiomolekularne zmuszają Jolantę do zejścia do naukowego podziemia (nie wychodzi stamtąd do dzisiaj) w sferze świadomości społecznej pojawiają się jednak dość efemeryczne komunikaty, świadczące o niczym.
2003 – jednym z nich była to bezkrwawa operetka w trzech aktach pt. „matka polka rodzi przetwory na zimę” libretto stworzyło znane trio autorskie – Anton Szmandor LaVey, Zygmunt Wrzodek oraz Swami Kupa Jankowski.
od 2004 Jolanta znajduje się w kwantowej superpozycji we wszystkich kosmosach i wyobrażalnych narracjach, jako przerwa na wdech.
* Państwo Guścińscy (przypis redakcji)